Eszperant hd a kultrk kztt Szab Imre verse 21 nyelven!

Esperanto kulturperanto: Poemo de Imre Szab en 21 lingvoj

 

Imre Szab

EGERFARMOS

(Esperanto-tendaro de pentristoj, 2007)

Tristo de rikoltantoj en ŝiaj okuloj
mildiĝe, fortiĝe;
ŝia korpeto ekvibras, kiel
la animo tajde tremas-ĉitas:
ventblovita, -pacigita lago.

Estas nek kajo, nek suba ŝtono,
ondas nur la kampo,
la lumo surhavas vualon
el memoroj sonoraj belaj,
kaj ĝi senvestiĝas:
ĝi banas siajn enormajn formojn
en la ondoj verdaj, orblondaj, -brunaj.

Karulino, mia tristokula,
zorgema rikoltanto de vidaĵoj,
ĝis kiam vivas la penso, diru,
se ĝi ekiras sur tufoj de kotherboj
fajfante, siajn plumpajn membrojn
missvingante adoleskule,
kun konkeremo;
ĝi ne toleras prizonon de vidaĵo,
ĉar ĝi estas pli ol lumo de la ĉieloj,
pli ol grasaj ombroj de la tero.

Sankta Johano de Nepomuko,
vilaĝloke mur Johanĉjo,
la akvoj forfluis de sub li,
nun li gardas la rartrafikan stratangulon,
kun apatia rigardo
li iĝas patrona sanktulo por ĉiu,
kiu nur volas.

La rikoltantoj marŝas kun flagaj kantoj,
sed la tristo enokule,
ondoj de la kampoj surpiede,
foj-foje svingiĝas la ĉielo,
kaj ne eblas finrikolti;
la rikolto neniam estas finita,
ili ĉiam malgajas,
vanas la kantoj,
vanas taŭzita anhelo de la animo,
vanas la disradia, aŭreoliĝa plezuro,
kiel de la stomakoĉirkaŭaĵo
ĝi radias elanon en la manon,
ĝi donas akron al la rigardo,
purpuron al la ekzisto.

Karulino, mia tristokula,
kien portas la penso?
Ni ambaŭ scias,
ke ne gravas...
Eternas nur la verkado.

(Aperinta en LA KARAVELO, n-ro 1.)


2. HUNGARE

EGERFARMOS
(Eszperant festtbor, 2007)

A szretelk szomorsga szemben
halkuln, ersdn;
kis teste hrknt pendl, amint
lelke rezdl-elcsitul:
szlftta, -csittotta t.

Nincsen rakpart, nincsen als kve,
csak a mez hullmzik,
ftylat visel a fny
szpp zeng emlkekbl,
majd vetkezni kezd:
hatalmas idomokkal frdik
a zld, aranyszke, -barna hullmokban.

Kedvesem, szomorszemm,
ltvnyok gondos szretelje,
meddig l a gondolat, mondd,
ha a srf zsombkain indul
ftyrszve, idtlen tagjait
lblva kamaszosan,
hdtani akar;
a ltvny brtnt nem tri,
mert tbb, mint az egek fnye,
tbb, mint a fldek hsos rnya.

Nepomuki Szent Jnos,
gy faluhelyen csak Jancsi,
a vizek elfogytak alla,
most a gyr utcasarkot rzi,
egykedv tekintettel
vdszentje lesz annak,
aki csak akarja.

A szretelk zszls dalokkal jrnak,
de szomorsguk szemkn,
a mezk hullma lbukon,
nha meglendl az g,
s nem szretelhetik le;
soha nincs befejezve a szret,
mindig szomorak,
hiba a dalok,
hiba a llek csapzott lihegse,
hiba a sztsugrz, glrisod gynyr,
amint a gyomor tjkrl
lendletet sugrzik a kzbe,
lt adja a tekintetnek,
brsonyt a ltezsnek.

Kedvesem, szomorszemm,
hov visz a gondolat?
Mi ketten tudjuk,
hogy nem fontos...
Csak az alkots rk.

(Aperinta en POLSZ, 2007.)


3. SERBE:

ЕГЕРФАРМОш
(Логор есперантиста сликара, 2007)

Туга берача у њеним очима
укроћена, ојачана,
њено телашце дрхтури као струна,
душа надолази и опада
покренута ветром умирено језеро.

Нема насипа, ни каменог темеља
само се таласа ливада,
светло носи копрену
лепих сећања,
и она је свлачи
и купа своје огромне облине
у таласима зеленим, златножутим, смеђим.

Драгано моја тужноока,
брижљива берачице призора,
докле живи мисао, реци,
ако она крене на прамењу блатњаве траве
звиждућући, својим незграпним удовима
витлајући дечачки
хоће да осваја,
не трпи границе видика,
јер она је више од небеског светла,
више од густих сенки земље.

Свети Јован Златоусти,
у селу га зову само Јоца,
његово време је истекло,
равнодушним погледом
сад чува угао тихе улице,
а постаје светац заштитник
свакоме ко пожели.

Берачи наступају са заставама, певајући,
али са тугом у очима,
таласи поља под ногама,
понекад покрену небо
па берба не може да се заврши,
а берба никада није докрајчена,
они увек тугују,
узалудне су песме,
узалудна узбуркана душа,
узалудна разуздани сласт
која зрачи из утробе
у одушевљене у руке,
даје оштрину погледу,
и мекоћу постојању.

Драгано, моја тужноока,
куда води мисао?
Нас двоје знамо
да није важно
Вечно је само стварање.

El Esperanto serbigis Dimitrije Janicic


4. RUMANE:

EGERFARMOS

Tristeea culegtorilor n ochii ei
se amplific ncet;
micul trup ncepe s vibreze, pe cnd
sufletu-i tresare - s-a potolit:
n btaia vntului - astmprnd lacul.

Nu este cale, nici piatr de temelie,
doar cmpia n valuri,
vl poart lumina
din amintiri nfrumuseate de sunet,
apoi ncepe s se dezbrace:
i scald formele uriae
n valuri verzi, aurii, maronii.

Draga mea cu ochii triti,
culegtoarea grijulie de imagini,
pn cnd triete gndul, spune,
dac se pornete pe smocul ierburilor noroite
fluiernd, membrele-i stngace
cluzind adolescentin,
cuceritor,
nu tolereaza imaginea nchisorii,
deoarece lacul e mai mult dect lumina cerurilor,
mai mult dect umbrele crnoase ale pmntului.

Sfntul Ioan de Nepomuk,
aa, n sat, doar Ionic,
apele s-au scurs de sub el,
acum pzete colul sterp al uliei,
cu o privire monoton
va fi sfntul protector al aceluia,
care doar se vrea.

Culegtorii umbl cu cntece de steaguri,
dar tristeea n ochi,
valurile cmpurilor sub picioare,
uneori se clatin cerul,
i nu o pot culege;
niciodat culesul nu e ncheiat,
mereu sunt triti,
vin cntecele,
vine gfitul scurs al sufletului,
vine plcerea glorioas care iradiaz,
din jurul stomacului,
radiaz elanul n mn,
d priviri ascuite,
i catifea existenei.

Draga mea cu ochii triti,
unde te duce gndul?
Noi doi tim.
ca nu e important...
Doar creaia e etern.

El Esperanto rumanigis Mariana Berariu


5. PORTUGALE

EGERFARMOS

traduão do esperanto para português:
João Jos Santos

Egerfarmos o nome de uma cidade hngara, cuja pronncia aproximada [gerfarmosh].
O poema foi escrito por ocasião de um Encontro de Artistas Plsticos Esperantistas, ocorrido naquela cidade, em 2007. O poema original, em esperanto, foi publicado na revista literria esperantista La Karavelo, n.º 1, pg. 10. Imre Szab um dos mais notveis esperantistas hngaros, responsvel pelos exames nacionais de esperanto na Hungria, poeta e tradutor.


Nos olhos dela a tristeza de quem recolhe
suave e forte;
o seu pequeno corpo vibra,
tal como a alma treme em vagas de silêncio:
levada pelo vento num lago pacificado.

Não h cais nem soleira,
s o campo ondeia,
a luz velada
de belas e sonoras memrias,
desnuda-se a luz:
ela banha as suas formas enormes
nas ondas verdes de reflexos dourados.

Querida, que recolhes com teus olhos tristes,
cuidadosa apanhadora do que se vê,
at quando vive o pensamento, diz,
se ele vai para os tufos de ervas enlameadas
despreocupado, agitando os seus membros
disformes num adeus adolescente,
sendo um conquistador;
ele não tolera a prisão do que se vê,
porque ele mais que luz dos cus,
mais que gordas sombras da terra.

São João de Nepomuqui,
no stio da aldeia s o Joãozinho,
as guas escaparam-se debaixo dele,
agora ele guarda a solitria
esquina da rua,
com um olhar aptico
ele torna-se o santo padroeiro de todos
os que queiram.

Os apanhadores marcham
com cantos embandeirados,
mas com a tristeza nos olhos,
as ondas dos campos aos ps,
quando em quando agita-se o cu,
e não possvel acabar a apanha;
nunca termina a apanha,
eles estão sempre tristes,
são vãos os cantos,
são vãos os anseios da alma em frenesim,
são vãos os prazeres de irradiante luz,
como o que envolve o estmago
ele irradia um sopro na mão,
ele d a acuidade ao olhar,
a prpura à existência.

Querida, que recolhes com teus olhos tristes,
para onde nos leva o pensamento?
Ns ambos sabemos,
que não tem importncia...
S a arte eterna.


6. NEDERLANDE

EGERFARMOS
door Imre Szab
trad. Leo De Cooman

(Esperanto-kamp voor schilders, 2007)
(Verschenen in LA KARAVELO, nr 1, blz. 10, en uit het
Esperanto vertaald naar verschillende talen.)

Oogstersverdriet in haar ogen
gemilderd, versterkt;
haar lijfje gaat trillen, zoals
de ziel met het tij beeft-zwijgt:
windgejaagd, -een vredig meer.

Noch kaai, noch vloersteen is er,
daar golft alleen het veld,
het licht draagt een sluier
van klinkend mooie herinneringen,
en het ontkleedt zich:
het baadt zijn enorme vormen
in groene, goudgeel-bruine golven.

Lieve, mijn droef kijkende
zorgzame oogster van zichten,
tot waar de gedachte leeft, zeg,
als ze gaat op pollen van modderkruiden
fluitend, haar plompe leden
miszwaaiend als een volwassene,
met veroveringszucht;
verdraagt ze geen kooi voor een zicht,
want meer is ze dan hemellicht,
en meer dan de vettige schaduw der aarde.

Heilige Johannes de Nepomucener,
in 't dorp is het simpel maar Jantje,
de wateren vloeiden van onder hem heen,
de verkeersarme straathoek nu hoedt hij,
met ongeroerde blik
patroonheilige wordt hij voor ieder,
die dat maar wil.

De oogsters stappen met vlaggengezang,
maar de droefte in de ogen,
golven van de velden op een voet,
soms zwaait er de hemel wel eens,
en 't afoogsten wordt dan onmogelijk;
nooit is het oogsten ten einde,
en droevig zijn z'altijd geweest,
de gezangen zijn ijdel,
ijdel 't gekreukeld gehijg van de ziel,
ijdel 't stralend aureool geworden plezier
zoals ze van de maagstreek
een elan straalt in de hand,
scherpte geeft aan de blik,
en paarsheid aan het bestaan.

Lieve, droefogige mijn,
waar draagt de gedachte ons heen?
Wij weten het beiden,
het doet er niet toe...
Enkel het scheppen is eeuwig.


7. ANGLE

EGERFARMOS

Tradukis: Cindy McKee

Harvesters' disconsolation shows in her eyes
now mildly now intensely,
her small mass pulses as
the spirit's tide trembles-shushes:
a lake windblown ebbing, pacified flowing.

Lives there neither pier nor sunken stone
waves of grainfield only
the light does wear a veil
of memories ringing lovely,
and it strips of garments:
it bathes its enormous forms
in the waves of green, golden blond, and brown.

My darling one of melancholy eyes,
heedful harvester of vistas,
what is the lifetime of the thought, tell me,
if it marches out onto the clustered grasses
heedless, its ungainly members
swinging in pubescent chaos
conquering;
it does not tolerate prison of vistas,
for it is more than light from the heavens
more than dense shadows of the earth.

Saint John of Nepomuk simply
to village locals now Johnny,
the waters ebbed away from under him,
now a streetcorner slow traffic he guards
with apathetic regard,
he's patron saint to all
concerned.

The harvesters march with festcolored songs,
but in the eyes bleakness
at the feet are fields' expanses,
and in the sky-fields comes sporadic swing,
and harvest cannot be gathered
the reaping never to be seen,
they are always cheerless
fruitless are the songs sung
fruitless tousled gasp of the soul
fruitless the radiating haloed pleasure,
as of the viscera
it radiates vitality into the hand
gives sharpness to the gaze,
and purple to the ekzistence.

My darling one of melancholy eyes,
whereward goes the thought?
We both know,
it's immaterial...
Eternity is the composition.


8. POLE:

EGERFARMOS

Smutek niwiarzy w jej oczach
agodnieje, krzepnie;
jej drobne ciao draga
jak dusza targana przypywem:
wiatr ucich, wody ju spokojne
Ani tu brzegu ani kamienia,
tylko zboa fale.

Blask odziany welonem wspomnie
dwicznych i piknych
obnaa si
i zanurza swe bujne ksztaty
w falach zielonych, zocistych, dojrzaych.

Smutnooka moja mia,
pejzay niwiarko troskliwa,
powiedz: czy dopki myl jest ywa,
gwidc skacze po pkach trawy na bociskach,
wymachujc jak nastolatek, niezgrabnie,
rkami i nogami,
w ruchu nieustannie;
nie cierpi uwizionej perspektywy
bo myl jest cenniejsza ni wiata niebieskie,
cenniejsza ni tuste cienie ziemskie.

wity Jan Nepomucyn,
we wsi zwany tylko Jasiem,
ju uwolniony od wd,
obojtnie pilnuje tej ulicy rogu
i jej niewielkiego ruchu,
witym patronem jest znw
i gotw modlitwy sucha.

piewajc id drog niwiarze,
ale im w oczach smutek si czai,
u ng ich ich zboa fale,
a wiatr macha chmurami i niebo si ali.
Trudno zebra co posiane:
to niwo kolorw nie skoczone,
nie s radosne ich twarze,
na prno te piewy,
na prno to duszy roztargnienie,
i na nic rosnce podniecenie,
kiedy wok odka natchnienie ronie,
ktre daje rozmachu doni,
i spojrzeniu ostroci
a kolorw istnieniu.

Smutnooka moja mia,
gdzie nas myl ponosi?
My oboje wiemy e to bez znaczenia
Wieczne jest tylko tworzenie.


(El Esperanto poligis Helena Tylipska)
Elkoran dankon al Dorota B.pro ŝiaj aprezitaj konsiloj.


9. FRANCE

EGERFARMOS

Elle a dans les yeŭ la tristesse des moissonneurs
Adoucie, fortifie ;
Son petit corps se met à vibrer comme
La mare de son me tremble ou fait silence :
Lac que le vent ici irrite ici apaise.

Il ny a ici ni quai ni pierre sous eau,
Les vagues sont de bls,
La lumière porte un voile tiss
De beaŭ souvenirs sonores,
et elle se dvêt :
elle baigne ses formes gantes
dans les ondes vertes
les ondes dor,
les ondes brunes.

Mon aime aŭ yeŭ tristes
Attentive moissonneuse dimages
Jusques à quand vit la pense, dis-moi,
Si elle sen va sur les touffes dherbes boueuses
En sifflotant, et faisant de grands gestes dadieu
Maladroits dadolescent
Fier-à-bras ;
Elle ne supporte pas la prison des images,
Car elle est plus que la lumière du ciel,
Plus que les ombres grasses de la terre.

Saint Jean Npomucène,
Pour les villageois simplement Jeannot,
Les eaŭ sont apparues dessous ;
Ores, il garde le coin de rue dsert,
Dun regard apathique
Il peut être le saint patron de tous
Ceŭ qui veulent bien.

Les moissonneurs dfilent en dployant leurs chants,
Mais la tristesse est dans les yeŭ,
Ondulent les champs à leurs pieds,
Et quelque fois sagite le ciel,
Et la rcolte nest pas finie
Cest impossible, jamais,
Tous ils sont tristes,
En vain les chants,
En vain laspiration chevele de lme,
En vain cette aurole de plaisir, cette irradiation
Comme venant de lestomac,
Qui donne à la main de llan,
Qui donne au regard du perant
Du pourpre à lexistence.

Mon aime aŭ yeŭ tristes
Où porte la pense ?
Nous savons tous deŭ
Que ce nest pas grave
Seul lart est ternel.

(El Esperanto francigis Roland Platteau)


10. NORVEGE

EGERFARMOS

( Esperanto-teltleir for malere 2007)


Skåronnfolketts misnøye kan leses i blikket hennes, men
noe er nok øynene mildnet, og kan hende en del styrket.
Hennes lille vevre kropp tar til å vibrere,
slik sjelen skjelver når tidevannet bringer den
oppiskete sjøen til å legge seg stille, speilblank og rolig.

Ingen brygge er å se og heller ikke noen sten like under
vannflaten stikker opp. Det er kun åkeren som bølger,
lyset har iført seg et slør av minner,- sonore og vakre,
og den kler av seg; den bader sine enorme former i bølger
som skifter farger, fra grønt til gullblondt og så til brunt.

Du kjære venninne med så sorgtungt blikk, du som er en slik
omsorgsfull samler av alt hva synsinntrykk er.
Hvor lenge vil en tanke leve ? om dens unnfangelse ikke var
annet enn et knippe skitne gresstuster som brisker seg av sine
plumpe lemmers fulle kraft av sin pubertetsaktige erobringlyst.
Den kan ikke utholde lysskjærets fangehull, fordi den er av
annen art enn himlenes lys, langt annerledes enn dvaske skygger
som jorden gir.

Den hellige Johannes, - ikke aktet høyere enn skitten fra et spebarn.
Blant folk flest bare nevnt ved et foraktfylt , respektløstspottenavn..
Vannpyttene som var der er flytt unna der han sto.
Nå står han bare og undrer seg over trafikkmyldret på gatehjønet.
Blikket er apatisk. Han blir nok helgen for alle, om de vil det sånn.

Skåronnfolket marsjerer memens de synger taktfaste sanger,
men med misnøyde blikk.
Kjenslen av bølgende åkrer rundt føttene ,
gang på gang åpner himlen seg
og det er ikke mulig å bli ferdige med skuronna.
Innhøstingen tar aldri slutt, de er alltid sørgmodige.
Forgjeves er sangene, så fylte av begeistring.
Forgjeves er også sjelens forstyrrete åndedrag.
Forgjeves er den vidt omspredte og glinsende fornøyelsen,
Ikke mer verdt enn en sitrende kortvarig magefølelse
slik det kjennes i hånden når en tar sats, skjerpes blikket,
og gir eksistensen purpur.

Min kjære venninne med så triste øyne.
Hvor hen går dine tanker ?
Både du og jeg vet at det ikke er så farlig
Kun diktingen varer evig.

En la norvegan tradukis Johan Krogstie


11. ALBANE

EGERFARMOS

Tradukis Bardhyl Selimi

Trishtimi i vjelsve n syt e tyre
I zbutur, i fortsuar,
Ridhet lutja e saj e zemrs,
Dridhet dhe hesht shpirti i vet,
Liqeni her plot er, her qet-qet.

Nuk ka as asfalt, as kalldrm
Por vetm fusha valzon
Nj vello i rri sipr drits
Prej kujtimeve t mbla
Dhe ajo zhvishet,
U bn banj formave t saja t strmdha
N valt e gjelbra, ngjyr ari- t murme,

E shtrnjta ime, sytrishttuar
Vjelse e zellshme e pamjeve,
M thuaj gjer kur do jetoj mendimi
Kur ajo do niset pr n tufat e barishteve me balt,
Duke fishkllyer, gjymtyrt e veta q nuk punojn m
Duke hovur prpjet si nj adoleshent,
Garazi me t tjert;
Sepse ajo nuk mund ta pranoj burgun e pamjes,
sepse ajo sht m shum se sa drita e qiejve
m shum se hijet e dhjamosura t toks.

Shn Johan i Nepomukos
Johanka gjithnj vetm fshate
Ujrat i ikn nga posht tij,
tash po ruan qoshen e rrugs me trafik t rrall,
me nj vshtrim apatik,
po bhet shenjtor kujdestar pr kdo,
q at e do.

Vjelsit marshojn me kng flamujsh
Por me trishtim n sy,
Valt e fushave n kmbt e tyre,
Her-her qielli hov prpjet
Prandaj nuk munden dot ta prfundojn vjeljen,
Vjelja nuk mund t kryhet deri n fund,
ata ngrysen,
sepse kngt shkojn kot,
m kot edhe ankthi i shpirtit t trazuar,
m kot knaqsia e rrezatuar gjithandej,
sikurse ndodh me stomakun,
ajo nxit hovin e duarve,
ajo i jep mprehtsi vshtrimit,
dhe t kuqeremtn qenies.

E shtrnjta ime sytrishtuar,
Ku t shpie mendimi?
Q t dy e dim,
Se kjo s'ka rndsi...
E prjetshme sht vetm krijimi.

(sht botuar n La Karavelo nr.1)


12. ITALE

EGERFARMOS

tradukis Enrico Brustolin

Tristezza di mietitore nei suoi occhi
con tenerezza e con crescente forza
il piccolo suo corpo prende a vibrare
come l'anima, quasi marea, freme in silenzio.
spinta dal vento a riposar nel lago in pace.

Non c'è banchina, n punto d'ancoraggio,
il campo è un continuo movimento,
la luce velata
dai bei ricordi sonori
di cui poco a poco si spoglia.
per bagnar le sue enormi forme
in onde verdi biondo-oro ed anche brune.

Oh cara piccina con quegli occhi tristi,
che le immagini cogli attentamente,
fino a che è vivido il pensiero dimmi:
se si avvia fischiettando su ciuffi d'erba fangosa,
scuotendo goffamente l'ossatura,
come un ragazzo che va alla conquista
non ama restrizioni del vedere
perch è ben più della luce dei Cieli,
ben più delle grasse ombre della terra.

Oh San Giovanni di Nepomuque,
sul luogo noto come Giovannino,
le acque sotto a lui sono passate
ed ora guarda quell'angolo di strada dal traffico prezioso
con sguardo apatico,
proponendosi come Santo patrono
unicamente per quelli che lo vogliono.

I mietitori vanno con patriottici canti
è triste il loro sguardo,
le onde del campo ai piedi,
volta a volta fan vibrare il cielo;
e non si può mietere ancora:
la vendemmia non finisce mai
son sempre tristi,
son vani i canti,
a nulla può lo scomposto anelito dell'anima
e niente può il piacer che tutt'intorno va,
come lo slancio che dall'alto ventre
si irradia come un guizzo alla mano;
rendendo acuto lo sguardo
e porporea l'esistenza.

Ho cara, dagli occhi tristi
dove porta il pensiero?
Tutti e due sappiam
che non importa...
eternamente dura sol lo scritto.


13. ĈEĤE

EGERFARMOS
(Esperantsk tbor mal, 2007)

El Esperanto ĉeĥigis Frantiek Horek

Smutek enc v jejch och
mrn, posiluje;
tlko jej se chvje, jak
due ve slapu tie se tesouc:
ve vtru vanoucm, -jezero usmen.

Nen nbe, ani spodn kmen,
jen vlnn pole,
svtlo odn do zvoje
vzpomnek pkn zvonivch,
se svlk:
koupe sv enormn vnady
ve vlnch zelench, zlatoplavch, -sndch.

Milenko, moje smutnook,
peliv enkyn podvanch,
pokud ije mylenka, ekni,
kdy vyvd na trsech bltivch trav
pskaje, sv okliv leny
v bludnm reji zrajc
s dobvnm;
nesn vzen podvan,
je vc ne svtlo z nebe,
vc ne tun stny zem.

Svat Jan z Nepomuku,
na vesnici je to Jenk,
vody z pod nj odplynuly,
na nro ste pomnk,
s apatickm pohledem
mesie svatho pro kadho
se zjmem.

enci kr s psn na rtech,
smutek v och,
vlny pol pod nohama,
as od asu nebe v kech,
sklize nen k ukonen;
nen nikdy hotova,
jsou vdy smutn,
marnost psn,
marn tes due supc,
marn hnouc aura potchy,
jakoby z aludku okol
zc naden do ruky,
dodv ostrosti pohledu
purpur k byt.

Milenko, moje smutnook,
Kam nese se mylenka?
Oba vme,
dleitost chyb
Jen tvoen je vn.


14. GREKE

EGERFARMOS

tradukis Spros Sarafin

Η θλίψη των τρυγητών στα μάτια της
σε καταλάγιασμα, σε ένταση·
το κορμάκι της σκιρτά, καθώς
η ψυχή περιοδικά δονείται-ζητά τη σιωπή·
λίμνη, μια ανεμόδαρτη, μια γαληνεμένη.

Δεν υπάρχει ούτε προβλήτα ούτε πέτρα κάτω,
μοναχά ο κάμπος κυματίζει,
το φως φορά πάνω του πέπλο
από ηχηρές θύμησες όμορφες,
και ξεντύνεται:
πλένει τα πελώρια μέλη του
στα κύματα τα πράσινα, χρυσόξανθα, μελαχρινά.

Ακριβή μου εσύ, με τα θλιμμένα μάτια,
γνοιαστική συλλέκτρια εικόνων,
μέχρι πότε ζει η σκέψη, πες,
αν ξεκινά πάνω στις τούφες των λασπόχορτων
σφυρίζοντας, τα μέλη της τα άχαρα
κουνόντας άτεχνα, εφηβικά,
με κατακτητική τη βλέψη·
δεν ανέχεται φυλακή της εικόνας,
γιατί είναι περσότερο από το φως των ουρανών,
περσότερο από τους πυκνούς ίσκιους της γης.

Άγιος Γιάννης του Νέπομουκ,
στη ντοπιολαλιά απλώς Γιαννάκης,
τα νερά κύλισαν πέρ' απ' τα πόδια του,
τώρα φυλάει την αριοπέραστη γωνιά του δρόμου,
με απάθεια στο βλέμμα του
γίνεται άγιος προστάτης καθενός,
που μοναχά το θέλει.

Οι τρυγητάδες προχωρούν με της σημαίας
| τραγούδια,
όμως η θλίψη στα μάτια,
τα κύματα του κάμπου στα πόδια τους,
κάποιες φορές ταράζεται ο ουρανός,
δε γίνεται να τελειώσει ο τρύγος·
το καρπολόγημα ποτέ δεν τελειώνει,
κι είναι θλιμένοι πάντοτε,
μάταια τα τραγούδια,
μάταιο το ανάστατο κοντανάσασμα της ψυχής,
μάταιη η ακτινοβόλα, ψωτοστεφάνωτη τέρψη,
σαν από του στομαχιού το μέρος,
στέλνει ορμή στο χέρι,
δίνει στο βλέμμα οξύτητα,
στην ύπαρξη πορφύρα.

Ακριβή μου εσύ, με τα θλιμμένα μάτια,
πού οδηγεί η σκέψη;
Κι οι δυο μας ξέρουμε,
πως σημασία δεν έχει ...
Αιώνια ζει μονάχα η τέχνη.


15. FINNE

EGERFARMOS

(Maalarien esperantoleiri 2007)

suomentanut Anja Karkiainen

Sadonkorjaajien suru hnen silmissn
lieventyy ja voimistuu;
hnen siro vartalonsa vavahtaa, niin kuin
sielu vuoroveden lailla vrisee ja hiljenee:
tuulen pyyhkim ja tyynnyttm jrvi.

Ei ole laituria, ei pohjakive,
vain pelto aaltoaa,
valolla on ylln harso
soinnukkaista kauniista muistoista,
ja se riisuutuu:
se kylvett valtavia muotojaan
vihreiss, kullanvaaleissa, ruskeissa aalloissa

Kultaseni, surusilmni,
tarkka nkymien kerj,
kuinka kauan ajatus el, sano,
lhteneek se liejukon ruohomttille,
vihelten, huitoen kmpelit jsenin
kuin keskenkasvuinen,
valloitushaluisena;
se ei kest nkymn vankilaa,
sill se on enemmn kuin taivaitten valo,
enemmn kuin maan tahmeat varjot.

Pyh Johannes Nepomuk,
kyllisille vain Jussi,
vedet valuivat pois hnen altaan,
nyt hn vartioi hiljaista kadunkulmaa,
apaattisin katsein
hn ryhtyy suojeluspyhimykseksi jokaiselle
halukkaalle.

Sadonkorjaajat marssivat lippulauluja laulaen,
mutta suru silmissn,
vainioitten aallot jalkojensa alla,
ajoittain taivas keinahtaa,
eik satoa voi korjata kokonaan;
sadonkorjuu ei pty koskaan,
he ovat aina apeita,
laulut turhia,
turhaa sielun sekava hengstys,
turhaa sdekehn kimmeltv mielihyv,
kuin vatsan tienoilta
se steilee pontta kteen,
se antaa tervyytt katseeseen,
purppuraa olemassaoloon.

Kultaseni, surusilmni,
mihin ajatus vie?
Tiedmme molemmat,
ettei sill ole vli...
kuista on vain luova ty.



16. OKCIDENTARMENE

Իմրէ Սապօ

Էկէրֆարմոշ

Գեղանկարիչներու էսփերանթական վրանաքաղաք, 2007

Tradukis: Yenovk LAZIAN

Իր աչքերուն մէջ կայ
հնձուորներու տխրութիւնը
ուժգնացող եւ փափկող:
Իր վտիտ մարմինէն դող մը կանցնի:

Ոչ քարափ, ոչ բեկոր ստորջրեայ.
դաշտը սոսկ կը ծաւալի ոլործուն,
եւ լոյսը վրան կը նետէ քօղ մը
հնչուն յուշերու գեղեցիկ:
Եւ ան կը մերկանայ,
կը յանձնէ իր ձեւերը հսկայ
շէկ ալիքներուն, կանանչ եւ ոսկեդեղին

Իմ տխրաչեայ սիրուհիս,
տեսիլներու հնձուոր հոգատար,
մտածումը մինչեւ ե՞րբ կապրի, ըսէ
եթէ քայլ կը նետէ մոլախոտի խուրձերուն վրայ.
սուլելով եւ իր պարարտ անդամները
փարտելով պարմանօրէն:
Տեսիլներու բանտին անձուկին չի տոկար,
Զի ինք առաւել է քան երկնից լոյսը,
Առաւել քան հողին թաւ շուքերը:

Սուրբ Յովհաննէս Նեփոմուքցի ,
գեղջուկներուն բերնով՝ սոսկ Օհան,
որու տակէն ջուրը կը ժայթքէ,
որ անկենդան նայուածքով
կը դիտէ փողոցին ամայի անկիւնը
եւ կը դառնայ պաշտպան սուրբը
բոլոր պաշտպանութիւն հայցողներուն:

Հնձուորները երգով ու դրօշով կը քալեն.
Տխուր աչքերով, դաշտին շուքերուն մէջէն,
Մերթ կը դողայ երկինքը,
եւ հունձքը կը մնայ կիսատ:
Անոնք միշտ կը տխրին.
զուր են երգերը
զուր է հոգիին ընդհատ հեւքը
զուր է շողշողուն պսակը վայելքին
Ան կորովի ճառագայթ մը կուղարկէ
պորտէն ափին մէջ,
նայուածքին սրութիւն կու տայ,
իսկ գոյութեան՝ ծիրանին:

Իմ տխրաչեայ սիրուհիս,
Ուր կը տանի քեզ միտքդ
Երկուքս ալ գիտենք թէ կարեւոր չէ,
Կարեւոր է միայն ստեղծագործութիւնը:


17. RUSE

ЭГЕРФАРМОш

Tradukis: Mikaelo Bronŝteijn

(Слет художников-эсперантистов, 2007)

Тоска жнецов в глазах ее
слабее, сильнее;
тельце ее сотрясается, а душою
то дрожь, то покой владеет,
словно рябь на озере.

Нет ни причала, ни камня опоры,
лишь волны по полю,
свет укутан вуалью
звонких, прекрасных событий,
но он снимет вуаль,
он омоет свою необьятность
в волнах зеленых, золотых, бурых.

Милая с печальными глазами,
усердная жница видений,
скажи мне, пока жива мысль,
пойдет ли она, посвистывая,
размахивая руками,
как подросток, утверждающий
свое превосходство;
ей чужды границы видений,
ведь она больше чем свет небес,
чем жирные тени земли.

Святой Ян Непомук,
в деревне просто Яшка,
ушли от него воды,
теперь стережет он глухой перекресток
и с взглядом пустым
он станет заступником каждому,
кто пожелает.

Жнецы движутся с бравыми песнями,
но в глазах печаль,
а у ног волны полей,
порой сотрясается небо,
и не дожать им поля;
никогда не кончится жатва,
и они всегда горюют,
напрасны песни,
напрасно захлебывается душа,

напрасно лучится ореол удовольствия,
как средоточие желудка
он вложит стремление в руку,
он даст остроту взору,
пурпур бытию.

Милая с печальными глазами,
куда несет мысль?
Оба мы знаем,
что это не важно
Вечно лишь творчество.

18. HISPANE

EGERFARMOS

Tradukis: Fernez Alter

Tristeza de cosechadores en sus ojos
Suavizndose, fortalecindose;
Su cuerpecito comienza a vibrar como
Tiembla al alma en la marea:
Lago rizado del viento, apaciguado.

No hay muelle, ni la piedra de abajo
Ondea slo el campo,
La luz viste un velo
De memorias de bellos timbres,
Y se desviste:
Baña sus enormes formas
En las olas verdes, doradas, cafs.

Querida ma de ojos tristes
Cuidadosa cosechadora de visones.
Hasta cundo vive el pensamiento, dilo,
Si parte sobre manojos de hierbas de barro
Silbando, sus toscos miembros
Esgrimiendo errtica como un adolescente.
Queriendo conquistar,
No tolera prisin de visiones,
Porque es ms que la luz de los cielos,
Ms que grasientas sombras de la tierra.

San Juan de Nepomuco,
En el pueblo slo Juanito,
Las aguas fluyen de debajo de l,
Ahora cuida la esquina del raro trfico,
Con mirada aptica
Se hace santo patrn para quien
Slo lo desee.

Los cosechadores marchan con inflamados cantos.
Pero con la tristeza en los ojos.
Olas de los campos sobre los pies,
De tanto en tanto se blande el cielo
Y no se puede terminar la cosecha.
La cosecha nunca est terminada,
Ellos siempre estn tristes,
Son vanos los cantos,
Es vano el anhelo desaliñado del alma,
Es vano el placer diseminado, que se hace aureola
Como de los alrededores del estmago
Radia impulso hacia la mano,
Da filo a la mirada,
Prpura a la existencia.

Querida ma de ojos tristes,
A dnde condice el pensamiento?
Ambos sabemos,
Que no importa
Slo es eterno el arte.

 

19. GERMANE

EGERFARMOS

Tradukis: Felix Duesenburg

Zur Ernte Trauer in ihren Augen
abebbend, anschwellend;
ihr kleiner Krper hilflos tanzend
auf der Seele See-Gezeiten:
vom Wind gepeitscht und bald beruhigt.

Da ist kein Kai, noch Stein versunken,
wallt nur des Kornes Ozean,
das Licht trgt einen Schleier
aus Erinnerung voll Klang und schn,
und es zieht sich gnzlich aus:
badet ppig seine Formen
in den Wogen grn, goldblond und braun.

Meine Liebste, feucht dein Auge,
achtsam herbstend all die Sicht,
sag wie lange der Gedanke lebt,
wenn er losgeht ber Unkrautschopf
pfeifend seine schweren Glieder
kindisch schwingt und ungelenk,
doch dnkt sich ein Eroberer;
sich nicht binden lt von Angesicht,
denn er ist mehr als Himmelslicht,
mehr als Schatten schwerer Erd'.

Sankt Johann von Nepomuk,
bei den Drflern nur der Hans,
einst unter ihm das Wasser flo,
nun bewacht ein ruhiges Straeneck,
mit apathischem Gesicht
wird Schutzheiliger fr jeden,
der ihn nur haben will.

Der Erntetrupp marschiert mit Fahnenlied,
doch Schwere in den Augen,
des Feldes Wellen unterm Fu,
manchmal sich der Himmel schwenkt,
und Ernten sich nicht fertigbringt;
niemals kommt der Ernte End',
niemals sie sich wirklich freu'n,
umsonst die Gesnge,
umsonst der Seele zauses Atemringen,
umsonst des Radios freud'ger Heil'genschein,
wie es aus der Magengegend
strahlt Elan wohl an die Hand,
gibt Schrfe in den Blick,
und Purpur an das Sein.

Meine Liebste, traurig' Augen,
wohin trgt der Gedanke dich?
Wir beide wissen wohl,
da es nicht bedeutsam ist...
Ewig ist nur das Gewerk.

 

 

20. AFRIKANSE

EGERFARMOS
(Esperanto-kamp vir skilders, 2007)

Tradukis: Hannes van Loggerenberg

Hartseer van oes in haar o
versag, versterk;
begin haar yl lyf te tril, soos
getylings die siel beef, swyg:
'n meer windverwaai, -stil.

Nòg steier, nòg klippers is daar,
net die deinende veld,
die lig gesluier
met klinkende lieflike herinnering,
wat haarself dan ontklee:
haar vol vorms bad
in golwe van groen, goudblond en -bruin.

My hartsvrou, my hartseeroogvrou,
sorgsame oesster van gesigte,
hoe lank leef die gedagte, vertel,
as hy uitvaar oor moddergraspol
fluitend, sy lomp ledemate
jeugdig wanstaltig swaaiend,
van wedywer vol;
ongeduldig teen tronke vir gesigte,
want meer is hy as lig uit die hemel,
as vetterige skadu's op die grond?

Heilige Johannes van Nepomuk,
in die dorp net ou Jan,
water vloei onder hom weg;
net die verkeerstil straathoek bewaak hy nog,
met ongergde blik,
die beskermheilige vir
wie ookal wil.

Met vlagliedere marsjeer die oesers,
maar met hartseer in hul o,
deinende veld onder hul voete,
soms 'n hemel wat waai,
kry hul die oes nie klaar nie;
die oes kom maar net nie klaar nie,
altyd hartseer is hul,
vergeefs hulle liedjies,
vergeefs die gehawende hyg van die gees,
vergeefs die stralende stralekrans van genot,

soos uit die binnegoed uit
dit lewenskrag straal na die hande,
skerpte verleen aan die blik,
purper aan die bestaan.

My hartsvrou, my hartseeroogvrou,
waarheen dra die gedagte?
Altwee weet ons
dit maak glad nie saak nie
Ewig duur net die skep slf alleen.

 

 

21. KATALUNE

EGERFARMOS
(Campament de pintors esperantistes, l'any 2007
a la ciutat hongaresa d'Egerfarmos)

Tradukis: Ferriol Macip i Bonet

Tristor de collidors als ulls d'ella
esvaint-se i enfortint-se;
el seu petit cos es posa a vibrar,
tal i com calla i tremola l'ànima de la marea:
pel vent esverat, llac apaivagat.

No hi ha moll, ni pedra a sota,
tan sols hi ha ones al camp,
la llum duu un vel
de bells records sonors,
i es despulla:
banya les seves formes enormes
dins les ones verdes, rosses, -brunes.

Estimada, ulls tristos del meu cor,
curosa collidora de visions,
fins quan viu el pensament, digues,
si surt de feixos d'herbes de fang
xiulant, els seus membres destralers
amb lletjos gestos d'adolescent,
amb ànim de conquerir;
no pot amb les presons de visions
perquè s ms que la llum dels cels,
ms que les grasses ombres de la terra.

Sant Joan Nepomucè,
al poble tan sols en Joanet,
les aiges li'n flueixen de sota,
ara se'n cuida de la cantonada del trànsit estrany,
amb una mirada apàtica
esdev el sant patr de tothom
qui ho vulgui.

Els collidors caminen amb cants d'ensenya,
però amb la tristor als ulls,
ones dels camps sobre els peus,
de tant en tant el cel es belluga,
i hom no pot acabar de collir;
la collita mai no acaba,
sempre estan tristos,
en va sn els cants,
en va sn els descabellats anhels de l'ànima,
en va s l'irradiaci, aureola de plaer,
com ara la del voltant de l'estmac
irradiant impuls a la mà,
fent la mirada esmolada,
donant porpra a l'existència.

Estimada, ulls tristos del meu cor,
cap a on duu el pensament?
Tots dos sabem,
que tant fa...
Tan sols s etern allò que hom crea.

 

22. LITOVE

 

EGERFARMOS

 

Tradukis: Maryte Tiknyte

 

Pjovėjų liūdesys jos akyse

Silpnėja, stiprėja;

Jos kūnelis suvirpa,

Siel ulieja potvynis ir atoslūgis,

Mirguliuojantis rimstantis eeras

Nėra nei krantinės, nei pamatinio akmens.

 

Tik laukas banguoja.

viesa prisidengia

Skambanių prisiminimų vualiu,

Ir ji nusirengia:

Ji prausia savo neaprėpiamas formas

aliose, auksinėse, rusvose bangose.

 

Brangioji mano liūdnaake,

Rūpestinga vaizdų rinkėja

Sakyk, kiek gyvena mintis,

Jei ji ieina i olės kupsto purvino,

Nuvilpdama savo itiusius narius,

Paauglikai siūbuodama,

Ukariaudama;

Ji nepripaįsta vaizdinių kalėjimo,

Nes ji yra daugiau nei dangaus viesa,

Daugiau nei riebūs emės eėliai.

 

ventasis Janas Nepomukas,

Kaime tiesiog Jonelis,

Vandenys iplaukė po juo,

Dabar jis saugo tui krykel,

Apatiku vilgsniu

Jis tampa ventuoju globėju

Visiems norintiems.

 

Pjovėjai ygiuoja, dainuodami marus,

Bet liūdesys jų akyse,

Laukų bangos po kojomis,

Kartais susiūbuoja dangus,

Ir nėra galimybės baigti pjūtį;

Pjūtis niekada nebus baigta,

Jie visad liūdės,

Veltui jų dainos,

Veltui sutarytas sielos dusulys

Veltui ispinduliuotas vainikuojantis malonumas.

Ji spinduliuoja polėkį į rank

Ji duoda atrum vilgsniui,

Purpur egzistavimui.

 

Brangioji mano liūdnaake,

Kur nea tave mintys?

Mes abu inome,

Kad tai nesvarbu

Amina tik kūryba.

 

 

23. LATINE

 

EGERFARMOS

(Castra pictoria Esperanto loquentium, 2007)

 

Latinigis Bence Fehr

 

Manet messorum maestitia ocellis

modo crescens, modo minuta;

ut chorda, corpus sonat pusilla

animo vibrante-reticente:

cita vento et lenita palus.

 

Nil pavimenti, nil crepidinis,

modo gurgites agri,

rica recordationis

pulchrorum lŭ velata st,

exuit deinde:

lavat ingentia membra

fulvis, aureis, flavis, viridibus undis.

Amores oculis maestis,

visionum mestrix accurata,

quamdiu vivit cogitatio

uliginoso gramine pergens,

ut pubeda sibilabundus

ineptos iactat artus,

visuum carceri rebellat,

cum sit plus, quam lumina caeli,

plus, quam terrarum umbrae crassae.

 

Sanctus Ioannes Nepomucenus,

Ianum sic ruri dicimus,

aquae subter quem defecere,

quadrivium servat nunc vile,

vultuque non mutato

unicuique patronus

erit, si quis velit.

 

Vexilliferi cantus prodeunt messorum,

at maestitia in oculis,

gurgites agrorum pedibus,

quondam in caelo impetus,

neque perfecta messis

erit unquam, non finire queunt,

tristes agunt usque,

vana sunt carmina,

vanus est animi singultus anhelans,

vane diradiatur voluptatis gloria,

ut ex confinibus ventris

impetum in manus diffundit,

purpuram dat exsistentiarum,

aciem dat oculorum.

 

Amores oculis maestis,

qua fert cogitatio?

Nos ambo scimus

hoc nil referre...

Nihil aeternum, nisi ars.

 

24. LATVE

 

EGERFARMOS

 

Latve tradukis Margita Zemīte

 

Viņas acīs raas vācēju skumjas

te pierimst, te atkal aug;

tās augums ietrīsas, kā

paisumā dvēsele nodreb

vējpūsmas satrauktam ezeram.

Nav krasta, nav zemūdens akmeņu,

vien lauka viļņoanās,

kad gaisma aizplīvurojas

ar atmiņu jaukajām skaņām,

un drānas tā nomet,

lai aizgūtnēm peldētos viļņos

te zaļos, te gaii zeltainos, brūnos.

Mīļotā, skumjacīt mana,

redzētā rūpīgā vācēja,

saki cik ilgs gan būs domas mūs,

ja tā no zāļu cekuliem nāk svilpodama

kā neveikls zēns, kas, rokas vicinot,

pieauguos atdarina,

likdamies pārāks;

tā necie redzamā robeas,

jo pati ir vairāk kā debesu gaisma,

vairāk kā zemes sulīgās ēnas.

Tur svētais Jānis Nepomuks,

ko ciemā par Jānīti sauc,

jau sen tas uz stūra sausumā stāv,

un pavada gājējus klusajā ielā,

ar skatienu vienaldzīgu

viņ kļūtu par svēto aizgādni katram,

kas vien to lūgtu.

Raas vācēji soļo, skan braas dziesmas,

bet acīs mūīgas skumjas,

zem kājām tiem viļņojas lauki,

pa reizei pat ūpojas debess,

un pļauju tie nespēj pabeigt;

jo raas laiks nekad nav galā,

mūam un vienmēr tie skumst,

veltīgas dziesmas,

veltīgi nicināts dvēseles eņģelis,

veltīgi starojis sajūsmas oreols,

kā viss, kas mūs aptver un pacilā,

tas iestaro virzību mūsu rokās,

tas skatienam asumu dāvina,

purpuru esībai dod.

Mīļotā, skumjacīt mana,

kur gan mūs aiznes domas?

Mēs abi zinām -

nav svarīgi

Mūīgs ir tikai darbs.

 

 

<<<<<<<<<